Blåklokkefryd

Eg trur ikkje eg veit om ein blomst som er meir sommar for meg enn blåklokka. Og det kjem frå barndomen min då me gjekk på grusvegar og plukka yndige blåklokker i grøftene.

Eg trur det er noko med det lette uttykket i blomen, det skjøre og forsiktige samt den utruleg vakre fargen.

Då me var i hyttehuset måtte eg plukke med meg nokre blåklokker inn. Det meste er gammalt og utslitt i hyttehuset, men eg må likevel pynte litt i det som er. Så her står blåklokkene i slitne og utskiftingsklare vindauge og strålar. Dei rører seg med vinden frå det opne vindauget, ein lett dans, ein liten sommarflørt. Og eg lar meg bedåre, det er sikkert.

Eg rett og slett elskar blåklokker.

Dei står plasserte ved spiseplassen kor me sit ein del utover kvelden (i påvente av ny altan som kjem til neste år), og dei er like vakre på kvelden som på dagen.

Det handlar for meg om å finne det lille skjønne i eit ellers gedigent (og til tider uoversikteleg) prosjekt. Blåklokkene er akkurat så skjønne .